Dinsdag…

nog even mijn laatste nachtdienst afmaken en daarna gelijk door naar Schiphol vanuit Sloterdijk. Half 7 ’s morgen stond ik al klaar met mijn rugtas. Deze rugtas zat vol met al mijn elektronica wat ik mee wou nemen. Een actioncamera SJCAM M20 en een Panasonic HC-X920. Diverse kabels en een powerbank van 5000mah. Omdat we maar 2 memory kaartjes hadden heb ik een portable hdd van Western Digital gekocht, met de hardeschijf kan je instant je gegevens overdragen door deze in een sleuf te stoppen. Zo heb ik dus 2 TB tot mijn beschikking om zoveel mogelijk media op te kunnen slaan.

Rond een uur of 08:00 kwamen Rosanne en mijn schoonmoeder op Schiphol. Om de tijd te doden hebben we nog even wat gedronken op het terras. Ons vliegtuig richting Moskou vertrok pas rond 13:05. Nadat we onze koffers hadden afgegeven aan de balie hebben we afscheid genomen van Annemieke. Kort daarna liepen we al bij de controle van de bagages en de douane. Dit gaat overigens volledig automatisch want je kan tegenwoordig je paspoort laten scannen en na goedkeuring mag je doorlopen, geweldig!

Eenmaal in ons vliegtuig van Aeroflot en na het opstijgen was Rosanne al in slaap gevallen. Ondanks mijn nachtdienst heb ik zelf niet echt kunnen slapen, ik denk dat dit toch te maken had met de spanning en opwinding. Toen we in Moskou aankwamen had ik niet echt het gevoel dat ik hier verder het land in wilde, om op vakantie te gaan ofzo. Het vliegveld voelde wat koud aan, en de mensen waren ook niet echt heel vriendelijk. Misschien kwam dit ook omdat dit niet mijn eindbestemming is.

Gelukkig gingen we snel weer door naar Suvarnabhumi inThailand. Vanuit hier gingen we per taxi door naar Terminal Zuid – Sai Tai Taling Chan. Deze terminal is te vinden aan de Thonburi-kant van de Chao Phraya-rivier in Bangkok. Dit is ook de terminal voor bussen van en naar Kanchanaburi. En onze eindbestemming. Voor Thailand was dan ook Kanchanaburi. De rit naar de terminal duurde met de taxi ongeveer 1,5 uur en kosten ons 700 baht omgerekend met de huidige koers 17,90 euro. Onze chauffeur die overigens perfect Engels sprak (kuch) bracht ons naar de locatie waar wij moesten zijn. Tijdens de rit van en naar Kanchanaburi stond ik versteld hoe goed hier de wegen eigenlijk zijn. Zelf had ik dit vol gaten voorgesteld en enorm veel afval op de weg. Dit was totaal niet het geval en de wegen zelf waren ook enorm schoon.

Vanaf de terminal naar Kanchanaburi duurde ongeveer 2,5 uur en kostte ons 220 baht. In vergelijking met de meter taxi dus een groot verschil qua geld. Bij aankomst werden wij gelijk geholpen met onze koffers en ik had al een vermoeden dat deze man uiteindelijk onze taxi chauffeur zou zijn. Maar ipv een taxi-auto was dit een Tuk-Tuk. Wat een geweldige manier van vervoer, vooral in een warm land als Thailand.

normaal gesproken krijgen de vrouwen hun wijn in een wijn koeler, maar blijkbaar zijn hier de rollen omgedraaid 😉

Het ritje naar ons hotel Good Times Resort duurde ongeveer 5 minuten. De receptioniste verwelkomde ons gelijk met een lekker koud water en deze slurpte ik snel naar binnen. Na de ontvangst van ons sleutel en het standaard praatje, over hoelaat we konden eten, gingen we naar onze hotel kamer. Een simpele maar wel een mooi onderhouden kamer.

Omdat we er een enorm lange dag op hadden zitten, zijn we in het restaurant van Good Times Resort een hapje en drankje gaan doen. Rosanne had Spring-Rolls en ik had Shrimps Cake. Vergezeld met een lekkere witte wijn voor Roos en voor mij een echt Thaise bier(tje). De serveerders, de vriendelijke dames, waren enorm behulpzaam en zorgden er echt voor dat we van alle gemakken waren voorzien. Nadat ik had gevraagd of ze hier sigaretten verkochten, kwam ze gelijk met de vraag welk merk ik wilde. De serveerder ging de sigaretten wel even ophalen. Nadat ik door had dat ze hiervoor naar buiten moest gaf ik aan dat dit echt niet hoefde en dat ik dit zelf wel kon. Even later kwam ze toch terug en met een pakje sigaretten welke ze hier lokaal verkopen. Hiervoor hoefde ik niets betalen en mocht ik gewoon meenemen. Bij het betalen hebben ze dan ook een flinke fooi ontvangen van mij.

Heerlijke Shrimp Cakes en zelf gemaakte loempia's

Heerlijke Shrimp Cakes en zelf gemaakte loempia’s

In het hotel zagen we een flyer waarop stond dat je voor 300 baht een full body massage kon krijgen. Dit hebben Rosanne en ik ook gedaan. Nadat we gereserveerd hadden stonden ze dan ook letterlijk binnen een kwartier bij ons in de hotel kamer. Bij binnenkomst deden de dames hun schoenen uit en gaven ze aan dat we op het bed moesten liggen. Na ongeveer 20 minuten moest ik omdraaien en ging ze verder met met mijn rug, vanaf dit punt ben ik spontaan in slaap gevallen en werd ik even later giechelend wakker gemaakt. Ik was compleet van de wereld want het duurde wel even voordat ze me wakker kregen. Totaal versuft namen we afscheid van ze want het uurtje zat er alweer op. Nadat ik enigszins wat opgefrist was gingen we terug naar restaurant om wat te gaan eten. Maar ik bleef er als een zombie bij lopen, dus hebben we er een korte avond gemaakt en uiteindelijk ging ik terug naar bed. Rosanne bleef nog even genieten op het balkon met haar vriendinnetje Tequila Sunrise.

Donderdag – de dag voor Rosanne en de geschiedenis van haar opa

Of het nu mijn biologische klok was of de jetlag, maar klokslag 06:00 werd ik wakker. Ik startte mijn dag met een heerlijk kopje koffie. Vroeger toen ik voor de eerste keer in Indonesië kwam maakte ik kennis met Kopi Ginseng. De koffie die ik nu drink, lijkt er wel heel erg op. Het is een wat zoetere koffie, en bevat minder cafeïne. Ginseng geeft je in deze heerlijke combinatie energie, dit word opgeslagen in je lichaam en verhoogt tegelijkertijd de gezondheid en vitaliteit. Ginseng heeft meerdere eigenschappen maar wat ik vooral gelezen heb is dat het je minder stressgevoelig maakt, het je spijsvertering bevordert, het goed is voor het hart en het geheugen. Ik kan dan ook niet wachten om dit zo snel mogelijk weer te proeven.

Nadat Rosanne ook wakker werd, zijn we ons gaan opfrissen en richting het restaurant gelopen. Hier heb ik ontbeten met een heerlijke Nasi Goreng en een op olie basis gemaakte soort sambal van rawit pepers. Ik waande mij helemaal gelukkig. Ik heb het hier al zo vaak over gehad dat wanneer ik op vakantie ging, dat ik ging ontbijten met rijst. Ik heb overigens 2 kommetjes Nasi Goreng gegeten met een lekker gebakken eitje erbij.

Lekkere bakje rijst en kopje koffie. Dit hoe je de dag goed start!

Lekkere bakje rijst en kopje koffie. Dit hoe je de dag goed start!

Na het ontbijt hebben we een tuk-tuk genomen richting War Cemetery. Voor Rosanne heeft deze dag een extra emotionele waarde. Dit omdat haar opa hier als PoW (Prisoner of War) – Krijgsgevangenen heeft gewerkt onder regime van de Japanners tijdens de oorlog. Gelukkig heeft hij dit overleeft en kon hij heelhuids terug komen. Voor een meer gedetailleerd uitleg over hoe Rosanne dit heeft ervaren , nodig ik je uit om dit te lezen op haar eigen blog – Living Life of Roos

Nadat we uitstapten bij de War Cemetery zag je een groot veld met alleen maar grafstenen van gesneuvelde militairen. Indrukkend wekkend om te zien en adembenemend dat dit hier ligt. Roos en ik wouden eerst naar het museum, en om vervolgens later door te gaan naar de War Cemetery, maar bij aankomst was deze nog dicht. Gelukkig hebben we het uiteindelijk omgedraaid want een half uur later toen kwamen er tourbussen die de hele Cemetery deed vollopen met andere toeristen.

Na ongeveer één uur zijn we richting het musuem gelopen, om een idee te krijgen wat deze krijgsgevangenen hebben moeten doorstaan. Het was echt indrukwekkend en onbegrijpelijk om dit allemaal te zien. Het is haast niet voor te stellen dat wij nu leven zoals we nu leven dat dit ooit is voorgekomen. We hebben elke kamertje bekeken in het museum en kanttekeningen met uitleg hebben we goed doorgenomen.

Poseren als een van de Power-Rangers met andere toeristen.

Poseren als een van de Power-Rangers met andere toeristen.

Uiteindelijk zijn we met de tuk-tuk doorgegaan naar de River Kwai Bridge. Toen we daar aankwamen, waren er enorm veel toeristen die net als ons overal foto’s van maakten. Toen we zelf nog maar één foto gemaakt hadden kwamen er al een boel andere toeristen met allemaal dezelfde shirtjes aan. In hun gebrekkig engels lieten ze me een foto zien, en ze probeerden duidelijk te maken dat ze een spelletje aan het doen waren. Ik moest iemand uitkiezen en dan ook zo poseren als die persoon. Het liefst wilden ze dat ik vooraan kwam te staan maar dat wilde ik niet, omdat ik niet zo goed wist wat ik daar eventueel daarna moest doen. Gelukkig bleef het bij de foto en konden we na een vriendelijk bedankje van hun weer verder. Nog geen minuut later werd precies hetzelfde gevraagd door een andere groep met ook weer dezelfde kleur shirts of Rosanne op de foto wou, dit heeft ze vriendelijk afgewezen omdat we al met een andere groep waren op de foto zijn geweest.

We zijn uiteindelijk de brug opgelopen en hebben daar genoten van het uitzicht. Voorlopig zal hier geen trein komen, dus het is hier volledig normaal om hier dan gewoon rond te lopen op het spoor. Na een drankje bij het restaurant nabij de brug, gingen we met de taxi naar Hellfire Pass. Toen wij daar eenmaal aankwamen moesten we eerst langs een beveiligingspoort waar de identiteit van de chauffeur werd gecontroleerd. De hekken werden na de controle open gemaakt en we mochten verder. Ons vriendelijke taxi chauffeur bleef op ons wachten totdat we klaar waren. We hadden afgesproken dat we over ongeveer een uurtje terug zouden komen. Tijdens het lopen van alle treden op en af, zuchtte ik en vroeg ik mij af hoe zwaar dit is. Ik had het gevoel dat ik me volledig aanstelde want ik ben hier nog maar 20 minuten, en het zweet gutste me overal. Moet je nagaan als je hier gedwongen aan het werk moest. onbegrijpelijk! Na dit indrukwekkende bezoek zijn we naar de Wooden bridge gegaan, zodat we vanaf daar met de trein terug konden gaan naar Kanchanaburi. Het was een mooie maar ook zeer ingrijpende dag geweest. We gaan terug naar het hotel en nemen ons rust, want de volgende dag vertrekken we naar Indonesia – Jakarta!

Het vervolg van mijn avontuur in Thailand en Indonesië kunt u vinden op de blog van mijn Vriendin Living Life of Roos

 

 

(Visited 59 times, 1 visits today)