Daar ging ik dan, het laatste bochtje terug naar het CBR in Zwolle aan de Branderweg. Ik parkeerde mijn motor en zag in mijn ooghoek de examinator en mijn rijinstructeur uit de auto stappen. Ik deed mijn helm af, handschoenen uit en plaatste deze aan het handvat van mijn motor. We liepen door de deuren en gelijk richting het bureau waar ik was gestart. De examinator brandde gelijk los en zei: “nou je bent geslaagd hoor”. Ineens kwam alle spanning los en voelde ik een zware last van mijn schouders vallen, ‘Yes’ dacht ik! Ik kan mijn nieuwe rijbewijs ophalen. In de tussentijd vroeg hij me nog of ik verbeterpunten had voor mezelf. Ik dacht toen ‘moet nu wel oppassen met wat ik zeg, want straks zeg ik iets en dan ben ik misschien niet meer geslaagd’. Ik gaf aan dat ik op het laatst wat twijfelde over mijn plaats op de weg en hij gaf toen inderdaad aan dat ik wat verder vooruit moet kijken. Maar over het algemeen deed ik dat voor de rest wel goed. Bij wegen met veel bochten wel wat meer rekening houden, zodat ik niet teveel rechts ga rijden voor verkeer dat vanuit huis weg wil rijden.

Iemand zijn rijbewijs kwijt en de ander had een fikse boete.

Tegenwoordig moet je een afspraak maken bij de gemeente Zwolle voordat je je rijbewijs kan aanvragen. De dag ervoor had ik al een afspraak gemaakt, maar dit kon niet eerder dan 12 juli 2016. Ongeduldig dat ik was, had ik op de dag van het examen zelf toch nog een keer gekeken of er misschien iets gewijzigd was. En dat was zo! Ik kon 8 juli terecht om 11:40.

Dus de volgende dag stond ik bij het loket om mijn rijbewijs aan te vragen, met een pasfoto en mijn oude rijbewijs. Ik vroeg de ambtenaar wanneer ik mijn rijbewijs kon ophalen, en hij gaf aan dat het rijbewijs 7 dagen later klaar was. Ik dacht ‘ja mooi niet’. Maar als ik een spoed aanvraag deed, dan kon ik het rijbewijs maandag 11 juli ophalen om 09:00, dit heb ik ook gedaan.

Zondag op maandag had ik nachtdienst, en omdat ik met de trein was ging ik gelijk vanaf het station naar het stadskantoor om mijn rijbewijs op te halen. Om 08:20 stond ik bij het loket, waar ik de mededeling kreeg dat het rijbewijs nog niet klaar was. ‘Nee!’ dacht ik.
Straks is het niet klaar en moet ik ongeduldig als ik ben, tot morgen wachten. De ambtenaar gaf aan dat de nieuw aangevraagde rijbewijzen pas vanaf 09:00 geleverd werden. Omdat ik toch redelijk moe was van mijn nachtdienst besloot ik eerst maar een rondje te lopen in de buurt van het stadskantoor, gewoon om even wat tijd te doden en om wakker te blijven. Een tijdje later stond ik weer bij het loket en weer bij dezelfde ambtenaar. Opnieuw zei ze dat het rijbewijs er nog niet was, maar ze ging even achter kijken of het daar misschien ligt. Na enige tijd, en wat voor mij wel een half uur leek, kwam ze dan toch terug met mijn rijbewijs. Vol trots nam ik deze in ontvangst en liep ik al kijkend naar mijn rijbewijs terug naar mijn fiets. Eenmaal thuis ben ik gelijk naar bed gegaan. Ik viel redelijk snel in slaap, maar door de spanning was ik ook alweer vrij vroeg wakker. Na een snelle sprong onder de douche klom ik in mijn motorpak. Rond 15:00 image
stonden Merijn en Robert-Jan voor het huis met hun motor. Na een kopje koffie sprong ik op mijn motor om deze te verplaatsen naar de voorzijde van mijn huis. Omdat we eerst nog wat stonden te kletsen voor het huis en omdat Gary nog niet aanwezig was, had ik de motor alweer uitgezet. Toen we werkelijk op pad wouden, ging de motor niet meer aan. Ik kreeg de motor met geen mogelijkheid gestart ‘Ja hoor, heb ik weer!’ Wat bleek nou, vorige keer toen Monica de motor kwam brengen, had ik het knopje van de tank dicht gedraaid. Na een kwartier lopen prutsen, vroeg Merijn of ik wel had getankt. En toen herinnerde ik mij ineens dat ik het tankknopje had dichtgedraaid. Gelukkig was dit de boosdoener en konden we de weg op richting Stadshagen. Gary had pech met zijn motor en moesten we helaas zonder hem vertrekken.

imageTijdens het rijden ging het goed, ik was lekker aan het cruisen en merkte op dat ik heerlijk zat. De bochten gingen nog niet helemaal soepel, vooral niet als deze erg scherp leken. Dit zal met de tijd wel beter gaan als ik meer ervaring heb. Onze ritmeester Merijn had een mooie route uitgestippeld, en bracht mij en mijn motor op mooie plekken rondom Zwolle en Kampen. Wat ook leuk is, elke keer als er een medemotorrijder voorbij kwam, groeten wij deze door onze linkerhand in de lucht te steken. De eerste paar keren durfde ik mijn hand nog niet van mijn stuur af te halen omdat het onwennig aanvoelde. Enige tijd later had ik mijn angst overwonnen en zwaaide ik net als de rest gewoon mee.
Toen we in Kampen waren, haakte Merijn af en ging hij richting de snelweg naar Amersfoort. Robert-Jan en ik gingen verder richting het centrum van Kampen naar de oom van mijn vriendin. Toen we daar eenmaal aankwamen waren we heerlijk aan het stuntelen, omdat ik niet exact de weg wist. Regelmatig moest ik mijn telefoon raadplegen voor de juiste route. Ergens tussen het raadplegen van mijn telefoon was ik mijn pasje van de NS verloren. Gelukkig had iemand in Kampen deze gevonden en dit op Facebook geplaatst. Na een drankje en wat kletsen bij de oom van Rosanne zijn we via Zalk weer teruggegaan naar Zwolle. Na een korte break bij mij thuis wilde ik naar mijn oudste broer Joey in Raalte. Robert-Jan reed mee tot aan Wijthmen. Nu reed ik echt alleen op de N35 naar Kampen en dat voelde de eerste 5 minuten best eng maar gelukkig ging dat gevoel al snel over naar plezierig.

Dinsdag, woensdag en donderdag was het echt slecht weer IMG_2424met regelmatig flinke regenbuien. Maar dit weerhield mij er niet van om toch te gaan rijden. Ik Heb deze dagen verschillende ritjes naar bijvoorbeeld Elburg, om naar Wensis te gaan. Dit heb ik niet via de snelweg gedaan, maar via de N-wegen. Dat ging prima, maar op een gegeven moment merkte ik dat ik wat zwalkte met mijn achterband. Ik dacht gelijk dat mijn bandenspanning laag was. Samen met Wensis hebben we bij een benzinepomp gegoogled tot hoeveel bar ik mijn banden mocht oppompen. Na een testrit op de weg merkte ik gelijk het verschil.
Na donderdag was mijn weekend weer voorbij en moest ik vrijdagochtend om 06:30 op het werk zijn. Ik wist dat het redelijk rustig was op de weg, maar ik wou toch extra vroeg vertrekken zodat ik zonder spanning kon rijden. Rustig rolde ik mijn motor uit de achtertuin zonder deze starten en startte iets verderop in de straat. Ondertussen heb ik mijn oordoppen in gedaan van mijn iPhone, zodat ik de instructies van routenavigatie Waze kon opvolgen. Omdat ik nog niet eerder in het donker had gereden, lette ik minder op de zwarte reparatiestrepen op de weg. Overdag probeer ik deze namelijk constant te vermijden omdat ik altijd het gevoel heb dat ik even zweef op de weg als ik hier overheen rij. Maar wanneer het donker is heb ik daar totaal geen last van. Bij een snelheid van 100+ km/u kreeg ik al snel last van mijn oren, een enorm harde suis dat echt niet comfortabel voelde. Dacht eerst dat dit kwam omdat ik de oordoppen in had van mijn iPhone en dat het daarom zo suisde. Later toen ik deze uit deed merkte ik geen verschil, ik moet dus zo spoedig mogelijk oordopjes bestellen.

Na ongeveer een uur rijden kwam ik bij de ring van Amsterdam aan. Mijn oordopjes had ik uit en ik dacht ‘gewoon de bordjes Amsterdam Sloterdijk aanhouden, dan kom ik er wel!’ Nou niet dus. Nadat ik een tijdje op de ring van Amsterdam reed, ben ik gestopt in Amsterdam Rai. Snel mijn oordoppen weer in voor Waze en na wat korte instructies van Waze kwam ik dan aan op mijn werk. Verstijfd stapte ik van mijn motor af. Iets meer ontspannen dus op de motor. Na een volledige werkdag ging ik weer naar huis. Omdat ik vanuit het werk naar huis de weg wist, merkte ik al snel dat ik wat meer ontspannen was en was ik na een rit van 1 uur en 15 minuten alweer thuis.

De volgende dag was mijn broer Joey jarig. Omdat ik toch eerst moest werken, ben ik vanuit Amsterdam naar Utrecht gereden, zodat ik mijn broer Wesley kon ophalen. We gingen dan samen rijden naar Raalte. Toen ik in eenmaal bij mijn broer in Raalte aankwam zag ik dat Wesley oordopjes gebruikte. Ik vertelde hem dat ik deze ook maar moest halen, omdat ik echt last van mijn oren kreeg na een tijdje op de weg. Gelukkig had Wesley nog een setje wegwerpoordopjes liggen die ik mocht hebben. Toen we de weg opgingen, merkte ik al snel dat die oordoppen wonderen doen: je bent meer gefocust op de motor omdat je minder last hebt van je oren en ik kon ook harder rijden op de snelweg. Onderweg naar Raalte heb ik echt heerlijk gereden en ik vond het echt IMG_2097leuk om samen met mijn broer mee te rijden. Zelf lette ik heel erg op mijn broer hoe hij zich gedroeg op de weg. Hoeveel ruimte gebruikte hij voordat hij ging inhalen? Hoe keek hij om zich heen? Wanneer gebruikte hij het knipperlicht voordat hij begon met inhalen. Misschien is dit voor veel mensen gesneden koek, maar ik kon er wel veel van leren. Wanneer je nog lest bij de rijschool zit je toch te kort op de snelweg om dit je eigen te maken. Ik was daarom ook blij dat mijn broer voorop reed en dat ik van hem kon leren. Toen we aankwamen in Raalte was ik dan ook echt tevreden en konden we nog even samen op de foto met onze motoren.

Tijdens het lessen, hadden we al met onze vaste vriendengroep een WhatsAppgroep aangemaakt met de naam ‘MC NoCilinder’. Dit was na een korte tijd al snel uitgegroeid tot een groep van 15 man. Ruim een maand geleden had Merijn al een Tourrit gepland staan met deze groep voor aanstaande zondag. Ik ging ook mee en we verzamelden bij McDonalds Zuid vanaf 11:00. Toen ik daar aankwam, zag ik dat de meesten van de groep er al waren. De helft van deze mensen kende ik alleen maar via de WhatsAppgroep. Uiteindelijk bleek dit ook echt een leuke groep mensen te zijn met een gezonde dosis humor. Merijn had de rit voorbereid en legde ons uit hoe de rit eruit zou gaan zien. Na wat kletsen gingen we als groep de weg op. Het is een geweldig gevoel wanneer je als groep vertrekt: alle motoren achter elkaar binnen de bebouwde kom, je staat stil bij de stoplichten, en je vertrekt weer als een geheel wanneer het stoplicht op groen springt. Mensen keken al snel om als je in een woonwijk reed, de kinderen keken zelfs met grote ogen om en wezen met hun kleine vingertjes naar ons. Niet iedereen vond het leuk dat we als groep reden, want je maakt al snel veel kabaal met al die motoren bij elkaar, maar op dat moment gaf ik daar echt geen moer om.

Eenmaal buiten de bebouwde kom, op de dijk reed ik vooraan in de groep. De dijk waar we op reden zat vol bochten. Ik keek best vaak in me spiegels omdat ik het gevoel had dat ik mensen achter me ophield. Elke keer wanneer er een bocht naderde, remde ik wat af zodat ik er niet zo snel doorheen ging. Als chopperrijder ga je toch anders door de bochten. Omdat ik als beginner op de motor zat, had ik het gevoel dat ik iedereen achter mij ophield omdat ik te langzaam ging. Later bleek dat ik mij daar vooral niet druk over moest maken en dat ik gewoon moest genieten. De groep moet zich gewoon CB592652-6E46-490F-8F72-CA893F224226aanpassen, want je rijdt immers samen. Net voordat we Deventer in kwamen rijden stond ineens de kop groep stil. Ik dacht dat er een ongeluk was gebeurd, maar later zag ik al snel dat er een motoragent met een snor ons staande had gehouden. Een 4-tal mensen van de groep waren gelaserd door een busje van de politie toen ze net wat harder door de bocht gingen dan dat was toegestaan. Resultaat? Iemand zijn rijbewijs kwijt en de ander had een fikse boete. Omdat iemand zijn rijbewijs kwijt was, konden we niet verder rijden. Robert-Jan en Gary hebben toen de persoon naar huis gebracht en de rest van ons ging naar een restaurant om op hun te wachten. Uiteindelijk moest ik zelf nog werken en kon ik daar niet op wachten. Het was een korte, maar wel een leerzame en leuke rit en zeker voor herhaling vatbaar!

(Visited 53 times, 1 visits today)