Maar uiteindelijk werd je mobiel een verlengstuk van jezelf.

We leven in een digitaal tijdperk en het ‘hebben’ van een mobiel is tegenwoordig normaal. Maar vroeger was dit helemaal niet zo normaal. Toen ik ongeveer 12 jaar was, kwam ik vaak in het  winkelcentrum van Zwolle-Zuid. Daar hadden ze een Bart Smit, en ik zag dat ze daar mobiele telefoons verkochten. Een Motorola klaptelefoon. Impulsief als ik ben kocht ik deze, en niet omdat ik deze nodig had op deze leeftijd. Nee, ik wou hem gewoon hebben. De mensen die mij kennen, zeggen ook vaak dat ik een gadgetfreak ben. Blijkbaar is dat op jonge leeftijd al begonnen. Van mijn vader mocht ik absoluut ook geen mobieltje hebben, wat hier de reden van was kan ik me niet meer herinneren.Maar zoals ouders dat vaak doen, kwamen ze er toch achter dat ik iets stiekem gekocht had. Mijn slaapkamer was een rommeltje, ondanks dat mijn moeder mij herhaaldelijk had gevraagd om deze op te ruimen.  Ze besloot om deze zelf maar te gaan opruimen en vond toen de telefoon, mijn vader wist het daarna snel.  Na deze vondst kwam er een fikse preek wat ik in hemelsnaam met een mobiele telefoon moest en waarom ik dit gekocht had. Niet veel later had mijn moeder een mobiele telefoon, net zoals de rest van de familie.

cell-phone-evolution-iphone

Ongeveer 1 a 2 jaar later, werd het hebben van een mobieltje wat meer normaler. Mondjesmaat zag je steeds meer mensen van jong en oud met een mobiele telefoon rondlopen. Tegenwoordig IM-en we erop los; Whatsapp, Telegram, Facebook Messenger en ga zo maar door. Maar vroeger, heel vroeger, kon je alleen bellen. Sms’en was toen nog niet zo vanzelfsprekend. Het bezitten van een mobiele telefoon werd dan ook steeds populairder bij de jongeren, en na een tijdje werd ook sms geïntroduceerd. Een sms’je sturen was trouwens niet goedkoop, het kostte je al gauw zo’n 0,60 (gulden) cent per bericht! En net zoals nu kon je maar 140 tekens gebruiken. Moet je nagaan dat de populariteit van de sms heel langzaam op gang kwam. Je was afhankelijk van MSN. Nu betaal je niks meer voor een sms of althans, het zit bij de meesten inbegrepen bij je abbo van je provider.

Whatsapp is bij de meesten mensen wel bekend, en dit heeft dan ook grotendeels de dienst SMS vervangen. Voordat we al deze IM programma’s gebruikten op onze mobiel, gebruikten we bijvoorbeeld ICQ en wat later in nederland echt populair werd, MSN. Je kan beide systemen gebruiken om met elkaar te communiceren. Anders dan Whatsapp, moest je bij MSN jezelf aanmelden. Wanneer je dit deed, kreeg de persoon die jou had toegevoegd een pop-up met de melding dat je online bent. Dit allemaal kon later ook met je mobiele telefoon. Weliswaar met een wat geavanceerder mobieltje dan bijv. de standaard Nokia 3210.

Tegenwoordig gebruiken we allemaal een mobiel, en als je niet een mobiel hebt kijkt men je eigenlijk vreemd aan. Gek eigenlijk want 20 jaar geleden was dit helemaal niet zo normaal. Toen was het een beetje gek, dat iemand van 14, 15, of 16-jarige  zo’n mobiele telefoon bezit. Je vroeg je dan af, zoals mijn vader dat deed, wat een kind met zoiets moest. Uiteindelijk zag men dat het veel voordelen bracht en dat je altijd iedereen kon bereiken wanneer dit nodig was. Dit zal vast ook de reden zijn geweest dat iedereen op deze aardbol bijna een mobiel heeft. Maar uiteindelijk werd je mobiel een verlengstuk van jezelf.

Als je nu eens bedenkt waar je je mobiel nu allemaal voor gebruikt is het eigenlijk best bizar. Wat je normaal bij je bank regelt, kan je nu grotendeels doen middels je mobiel. Vroeger liepen we met een compactcamera zodat we onze kiekjes konden maken als je bijv. op vakantie of een dagje weg ging. Nu kan je bij elk gelegenheid je mobiel pakken om een foto of video te maken. Maar omdat we nu zo bizar veel met onze telefoon kunnen doen raken we er ook in verdwaald. Als je maar een momentje niks te doen hebt omdat je staat te wachten, grijp je automatisch naar je mobiel. Waar je normaal je gedachten zijn gang laat gaan, vul je de tijd nu met het scrollen door de Facebook-tijdlijn, het bekijken van plaatjes op Instagram of je leest bijvoorbeeld het laatste nieuws op Nu.nl. Iedereen heeft natuurlijk zo zijn eigen routine wat hij/zij doet op zijn mobiel.

Stel je zelf eens voor, je zit in de trein richting Utrecht. Kijk dan eens voor de gein rond in de coupe. Elk hoofdje is bijna naar beneden gericht, dat kleine handzame toestel wat een mobiel heet. Iedereen is zo enorm verzeild geraakt in dat kleine apparaatje dat het voor mensen moeilijk is om deze weg te leggen. En begrijp mij niet verkeerd, ik doe hier enorm hard aan mee. Maar ik ben me er wel steeds meer bewust van dat dit eigenlijk toch van de zotte is. Ik probeer dan ook regelmatig mezelf te dwingen om gewoon mijn mobieltje in mijn broekzak te laten, zodat ik kan zien wat er om me heen gebeurd. “Wat doet de persoon naast mij? Wat zou hij vandaag beleefd hebben? Zou hij/zij een rotdag hebben gehad? Hij kijkt namelijk zo chagrijnig.” Ik noem maar wat, wat ik zelf probeer te bereiken is dat ik niet meer zoveel bezeten wil zijn van een mobiel. Ik heb dit gesprek weleens met mijn vrienden gehad. En ze waren het hier mee eens dat het toch eigenlijk jammer. Alsof je het contact bent kwijtgeraakt met de mensen. Zomaar een babbeltje maken met iemand gebeurt gewoon minder omdat ik denk dat we alleen maar aandacht hebben voor ons mobieltje. Natuurlijk weet ik dat niet iedereen zo is, zoals ik het hier beschrijf. Maar toch denk ik dat zeker een groot deel aan mee doet.

Iedereen moet zelf weten wat hij/zij doet in zijn/haar leven, en ik zeg ook niet dat je mobiel moet wegleggen. Ik wou je er alleen bewust van maken dat er meer is in deze digitale tijdperk 🙂

(Visited 180 times, 1 visits today)